MEDYAGÜNDEM- O yazı demokrasinin bir utanç vesikası olarak tarihteki yerini aldı. Tarih 3 Mayıs 2007 idi. Türk medyasının “yüzkarası” başlığını da o gün attı, “Göbeğini kaşıyan adam” diyerek millete, sandığa, demokrasiye hakaret etti.

Hakaretlerine de “muhalefet” maskesi taktı, canı istediği zaman millete küfretmeye devam etti.

Ama artık Bekir Coşkun’un numaralarını patronlar da yemiyordu. Yolun sonuna geldi.

Bekir Coşkun hiçbir zaman saygı duyulacak bir “muhalif” olmadı, olamadı!

Olup olabildiği şey küfürbazlıktı!

Şimdi “yandaş” sitelerinden “mağdur edebiyatı” yapan Bekir Coşkun, Gazeteport isimli siteye bakın “gözleri yaşartacak” nasıl bir açıklama yaptı:

“…eşim adadaki evimizin önünde ayağı kırık bir kedi buldu. Onu veterinere götürdük, tedavisini yaptırdık, durumu tamamen iyileşene kadar bu sokak kedisi ile ilgileneceğim. Şimdilik başka birşey düşünmüyorum, biz bulduğumuz bu sokak kedisini kaderi ile baş başa bırakamıyoruz.’’

Ne kadar etkileyici değil mi? Bir ayağı kırık kedicik için gösterdiği insanlığa bakın Bekir Coşkun’un!

Şimdi sormak lazım; bu millete ve demokrasiye göstermediği insanlığı hayvanlara göstererek, gerçekten insanlığının hakkını veriyor mu Coşkun?

İşte bir utanç vesikası olarak 3 Mayıs 2007 tarihinde Hürriyet’te yazdığı ve “Bu mu insanlık?” dedirten o yazısını bir kez daha hatırlamak adına kayıtlara geçiriyoruz.

***

Göbeğini kaşıyan adam…

O göbeğini kaşır.

Göbeğinin tombik olması ona mutluluk verir, çünkü bu yaşamın tadını çıkarttığı anlamına da gelir.

Ayağını altına alıp oturur.

Elinde bayraklarla yürüyen kadınları görünce “Ne vınaklıyo bunlar len…” diye kızar.

“Haberleri” sevmez.

O “Ti-Vi eğlence programına” bakar.

Dünyada neler olup bittiği konusunda, bildiği tek dış politika yorumu “İngiliz yaman olur” görüşüdür.

Kitap okumaz.

Çok da gerekiyorsa “Bi bakıver kitap ne diyor?” diye sorduğu bir “hoca”sı vardır.

Gazete bilmez.

İlgi duyduğu tek gazete, turşu kavanozlarının altına serdiği geçen senenin gazetesidir.

Liderlerle ilgili en kapsamlı düşüncesi “Müslüman adam”, demokrasi ile ilgili tek fikri ise “Çalsın ama iş yapsın”dır.

Sonra göbeğini kaşır…

*

İşte; Tayyip Erdoğan’ın bir anda “Her şey için sandık” derken, güvendiği adamdır o…

Büyük kentlerde her partiden, her yaştan, her meslekten, her görüşten, her kesimden milyonlar meydanlara dökülürken… Eski-şimdiki cumhurbaşkanları, üniversiteler, akademisyenler, yüksek mahkemeler, askerler, sivil demokratik örgütler “endişelerini” dile getirirken… Dünya medyası “Türk halkı siyasi İslam’a dur dedi” kanaatine varırken…

Tayyip Erdoğan’ın güvendiğidir o:

Göbeğini kaşıyan adam…

*

Atatürk’ün kızları al bayraklarla yürürken, bu ülkenin aydınlık yüzlü erkekleri meydanları doldururken, çocuklar annelerinin-babalarının elini tutup yarınlarına şimdiden sahip çıkmaya kalkarken…

Göbeğini kaşıyan adam uzakta bıyık altından güler.

Ve sandık ortaya konulduğunda…

Göbeğini kaşıyan adamın dediği olur.

Çünkü demokrasi, bilinçte aşağı-yukarı eşit insanların rejimidir. Bir toplumun çoğunluğu “göbeğini kaşıyan adam” ise, orada demokrasi olmaz, olamaz…

Tayyip Erdoğan işte ona güvenir:

Göbeğini kaşıyan adama…

***

medyagundem.com

Sabah çizeri Salih Memecan malum güruhun her fırsatta aşağılamaya çalıştığı millet iradesinin kazandığı zaferi böyle resmetti.

Kimi zaman bidon kafalı denildi, kimi zaman göbeğini kaşıyan adam…

Sabah çizeri Salih Memecan malum güruhun her fırsatta aşağılamaya çalıştığı millet iradesinin kazandığı zaferi böyle resmetti.

Böyle diyorlar…

Bunları masum, çocukça, bir o kadar da “zavallıca” tepkiler olarak görüyoruz ve üzerinde durmuyoruz da, “korku yaydılar”, “seçmenleri tehdit ettiler”, “işadamlarına size su yok dediler”, “duvarları boydan boya afişlerle donattılar” itirazlarını ne yapacağız?

Hangi hayırcının başına ne geldi?

Hangi aktivist “taşlı yumurtalı saldırıya” uğradı?

Kimin ismi sokak tabelasından söküldü?

Kimlere “sazan”, “deve kuşu”,  “vatan haini”, “aymaz” diye hakaret edildi?

Kimlerin ismi istikbaldeki “ölüm listelerine” yazıldı?

Duvarların boydan boya afişlerle donatılmasıyla “referandum yenilgisi” arasında irtibat kuran Kemal Kılıçdaroğlu, bir televizyon konuşmasında “Bu kadar parayı nerden buluyorlar anlamıyorum? Bizim o kadar paramız yok…” diye yakınıyordu.

Bu mudur yani?

Ülkeyi adım adım dolaşan, neredeyse her ilde miting yapan ve halkın görülmemiş teveccühüyle karşılaşan muhalefet liderinin sığınacağı “mazeret” bu mu olmalı?

Her partiye hazine yardımı yapılır…

Kemal Bey’in partisine de yapılmıştır…

Kimi bu paralarla duvarları boydan boya afişlerle donatır, kimi broşür ve dergi bastırır, kimi bayrak dağıtır, kimi de “parti çalışmalarını ilerletmek için” genel merkez binasına yakın muhitlerde “ofis evler” kiralar.

Fakat her partinin bankası yoktur.

Hele, “bankası olan parti” örneği dünyanın hiçbir yerinde yoktur.

Kemal Bey bıraksın onu bunu da, “Hazır arkama rüzgâr almışım. Gariban biliniyorum.

Halk tarafından seviliyorum. Recep Bey’le çata çat kavga ediyorum ve bunların çoğunda galip ilan ediliyorum. Bunlar niçin başıma geldi? Nerede hata yaptım?” diye düşünsün.

Nerede hata yaptığını ona anlatacağım.

Biraz dinlensin, kendine gelsin, sonucu hazmetsin… Konuşacağız.

Herhalde kendisi de bir şeyler anlamıştır…

Bu işlerin “Havuzlu villa” edebiyatı ve “cephede ayakta poz verme” mizanseniyle yürümeyeceğini; “Recep Bey, kalpazan, koca kulaklı” söylemiyle “hayırlı sonuç” elde edemeyeceğini söktürmüştür.

Sevabına bir iki ufak tüyo vereyim yine de:

Kemal Bey seçim kazanmak istiyorsa, “solcu” olmalıdır.

Sisteme stepne yazılmamalıdır.

Somut politikalarla, somut çözüm önerileriyle halkın karşısına çıkmalıdır.

Devletin yaptıklarını kutsamamalıdır.

Önder Sav gibi arkaik unsurlardan uzak durmalıdır.

Birleri de, referandum yenilgisinin acısıyla, “Aziz Nesin bir kez daha haklı çıktı” diyordu.

Hani, merhum, vefatından kısa bir süre önce, “Türk halkının yüzde 60’ının aptal olduğunu” söylemiş, bazı seçkin ve laik gönüllerde taht kurmuştu ya… Peşi sıra, “Dağdaki çobanın oyuyla, benim oyum bir olur mu hiç?” itirazlarının yükselmesine yol açmıştı…

Halkın kaçta kaçının aptal olduğunu bilmiyorum.

Bu konuda bir istatistik var mı? Onu da bilmiyorum.

Fakat şunu çok iyi biliyorum:

Türkiye’deki üç ana kalkınma dönemi (50’ler, 80’ler ve 2000’ler) dağdaki çobanın marifetidir.

Dağdaki çoban iyi kötü “reformların” önünü açtı.

Bidon kafalılar ve göbeğini kaşıyan kıllı ayılar da “vesayet sistemine” son verecek.

Hatta demokrasiyi de getirecek…

Ahmet Kekeç – Star Gaztesi

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

iste o Video

Yiğit Bulut

Türk halkına açık mektup

Bu ülkede “yerleşik düzene biat etmeyen” bir Başbakan’a, “başbakanlara davranılması gerektiği gibi” yaklaşmak ne kadar büyük suçmuş! Oysa Başbakan dediğin nedir ki; pijamayla karşılarsın, kapıya kadar bile geçirmeden, oturduğun yerden uğurlarsın! Gazetede görmeden işe aldığın 20’li yaşlardaki “editöre” hakkında istediğin haberi yazdırırsın!

Sevgili dostlarım, kaç gündür, basının bir bölümündeki “şahsıma yöneltilen” organize saldırıyı gülerek ve aslında bu ülke adına üzülerek izliyorum. Suçumuz, “Başbakan’a kendini ifade etmesi için imkân sağlamak” ve “öteki” gibi davranmamak! Başbakan dediğin nedir ki; birinci derece suçlu! Hele Erdoğan, onlara göre “tam bir öteki”!
Neden mi? Onların düşündüğü gibi düşünmez, onlar gibi yaşamaz, onlar gibi giyinmez; kızı-oğlu ellerinde “içki kadehleri” Reina’da, Çeşme’de sabahlamaz; eşi kumar masalarında yığılıp kalmaz! Hazine bonolarından aldığı faizi yediği anlar “dergilere” kapak olmaz!
O tam bir “ötekidir”, hayat tarzı onlara göre farklıdır ve “cezalandırılması” gerekir! Hatta o kadar ötekidir ki; kızları başını örttüğü için bu ülkede okuyamaz! Suçu bu kadarla da kalmaz. Onların “taptıklarına” tapmaz, biat ettiklerine etmez, “yerleşik düzenin” çarklarına su taşımaz, doğru veya yanlış kendi inandıkları ve kendi yolu vardır. Tekrar ediyorum; doğru veya yanlış önemli değil; kendi “yolu” vardır ve asla “sermayenin tahakkümüne” girmez.

Sevgili dostlar, son yaşananlardan sonra şunu çok net bir kez daha gördüm: Bu ülkede “çıkar odaklarının kol kola girdiği” iğrenç derecede kokuşmuş “kirli” bir tabaka var. Yıllarca bu ülkenin kanını emmişler, bu da yetmemiş “basın” diye karşımıza çıkardıkları “şaklabanlar” ile “istediklerine inanmamızı” sağlamışlar, içeriden ve dışarıdan öyle “kenetlenip, o kadar korkunç” bir “rant mekanizması” kurmuşlar ki; kendi değirmenlerine su taşımayan herkesi “öteki” ilan etmişler…

Ey Türk halkı, yıllarca “hakkın olan her şeyi, sana karaborsa sırasıyla satan”, devletten aldığı kredilerle “kendi burjuva devrimini” yapan, “kanarya sevenler derneğinden” farklı statüsü olmamasına rağmen kurduğu “yapılara” yarattığı gazeteci parçalarını “aklen ve ruhen biat ettirip” senin karşına çıkaran, yılda 50 milyar dolar faizi cebine indiren, “irtica-terör” algılamasıyla “seni tehdit” haline getirtip Türk askerini dahi kendi oyununa alet eden, seni yok sayıp “kanınla, terinle” beslenen bu “kirli düzenin” sonu geldi! Evet, yanlış okumuyorsunuz; bu çırpınışın altında “son perdenin” acısı yatıyor.

Şimdi “tasfiye” zamanı! Bu düzen çökecek, medyadan finans sistemine, sermaye piyasasından basının en küçük noktasına kadar “çöreklenenler” yok olacak ve yok olurken bu halka hesap verecek!

Ey “çöreklenenler” ve onların “borazanları”; sizin için “veda vakti”. Ama bu “veda” ve arkasından gelecek seda, şairin dediğinin aksine hiç ama hiç “hoş” olmayacak.
Efendiler, saldırın, gücünüzün son “damlasına” kadar saldırın, ama şunu da bilin ki; zaman aleyhinize işliyor ve siz tükeniyorsunuz. Güle güle gidin, bizleri de unutmayın.

Son söz: Türk halkı, sokaktaki işsizinden karargâhtaki kurmay subayına kadar “neyin ne olduğunu çok ama çok iyi analiz” etmeli ve algılamalı. Bu ülke “hepimizin” ama “bizler” yıllarca itilip kakıldık, sistem dışına sürüklenerek “her alanda ötekileştirildik”! Dışlanmayı sadece “maddi güç” anlamında almayın; en üst rütbeli asker olursunuz ama “onların” olmadığınız için “hep kötüsünüzdür”, başbakan olursunuz ama “onların” olmadığınız için dışarıda kalırsınız, medya patronu olursunuz “onlarla işbirliği yapmazsanız” saldırıya uğrarsınız. Onlar istemeden “onların kestiği” ormanlara “taşeron” olarak inşaat bile yapamazsınız, hatta işçi bile olamazsınız…

Uzun lafın kısası; uyan güzel halkım uyan! Bu ülke senin, sahip çık! Çık ki; çocuğun da bu “yerleşik sistemin” kölesi olmasın…

http://www.sabah.com.tr/Yazarlar/ardic/2010/08/20/ataturk_rahibesi

Müslüm Gürses açtı ağzını, yumdu gözünü. ‘Arabesk yavşaklığından utanıyorum’ diyen Fazıl Say’a, ‘Türkiye’de yavşak arayacaksak işte karşınızda Fazıl Efendi… ‘ yanıtını verdi

‘Arabesk yavşaklığından utanıyorum’ diyen Fazıl Say’a, arabeskin babası Müslüm Gürses’ten sert yanıt geldi. Kumburgaz’da sahneye çıkan Gürses, ünlü piyanistin sözleriyle ilgili olarak şöyle konuştu: Fazıl Say, hangi ruh haliyle böyle talihsiz bir açıklama yaptı, bilmiyorum… Kendisi sanatçı mı? Onu da bilmiyorum… Ben kendimi bildim bileli arabesk okurum. Çok ayıp etti. Bizim oralarda bitin küçüğüne yavşak denir. Türkiye’de yavşak arayacaksak, işte karşınızda Fazıl Efendi… Fazıl gibiler Batılı ve Amerikan özentisi kişilerdir. Kötü söz de sahibine aittir.
Akşam

Göbeğini kaşıyan adamları severim

DÜN “Ne zaman adam oluruz” sorusuna, “Göbeğini kaşıyandan değil, göbekten bağlı olandan korktuğumuz zaman” diye yazınca epey bir soran oldu, “Bekir Coşkun’la mı atışıyorsunuz?” diye.

Bekir Ağabey’imizle atışmak ne mümkün.

Onun o kıvrak kalemi ve müthiş üslubuyla baş etmek için daha kırk fırın ekmek yemem lazım. Buna da ömrüm yeter mi bilmiyorum.

Sadece “göbeğini kaşıyan adam” noktasında Bekir Coşkun’la farklı düşünüyorum.

Doğrudur, Türkiye’de seçimlerin kaderini göbeğini kaşıyan adamlar belirliyor.

Bu durum sadece bize de özgü değil.

Göbeğini kaşıyan adamdan korkmak, çekinmek ya da onu hor görmek gerekmiyor.

Göbek niye kaşınır bilir misiniz?

Keyfiniz yerinde olduğu için.

Karnı toktur, keyfi yerindedir. Oturur koltuğa, açar televizyonu. İçiyorsa rakısını, içmiyorsa çayını, kahvesini alır eline, arada bir keyifle göbeğini kaşır.

Rahattır. Gelecek kaygısı çok yüksek dozda değildir.

Eğer bir ülkede göbeğini kaşıyanlar çoğunluktaysa o ülkede iktidarlar değişmez.

Çünkü göbek kaşımak, memnuniyet ifadesidir.

Memnun olanlara memnun diye kızamazsınız.

Çünkü çoğunluk için karnın doyması önemlidir. Sizinle ortak kaygıları paylaşmasını bekleyemezsiniz onlardan.

Çünkü bu kaygıyı duymamak sadece bir iktidar döneminin eseri değildir.

O yüzden göbeğini kaşıyan adama da kızmaya hakkımız yoktur.

Göbeğini kaşıyan adam, göbeğini kaşımayı bırakıp kafasını kaşımaya başlarsa o zaman sıkıntı var demektir. Göbeğini kaşıyan adamın artık keyfi kaçmış demektir.

İşte o zaman iktidarlar düşünmeye başlar “Eyvah” diye.

O nedenle göbeğini kaşıyan adamdan korkmayın diyorum.

Bir gün keyfi kaçarsa başka yerini kaşır. Her şey değişir.

Ama göbekten bağlı adam öyle değildir.

O doymak bilmez.

Doymadığı için de emer, emer, emer.

O emdikçe göbeğini kaşıyan adam rahatsız olmaya başlar. Göbeğini kaşıyan adamın karnı doymaz olur.

El göbekten ayrılır, kafayı kaşımaya, düşünmeye başlar.

O yüzden ben göbeğini kaşıyan adamları çok severim.

Onlar bazen bilgili, bazen cahildir.

Ama dürüsttür, saftır, temizdir.

Demokrasiyi ayakta tutan, yaşatan, göbeğini kaşıyan adamlardır, göbekten bağlı olanlar değil.