Yiğit Bulut

Türk halkına açık mektup

Bu ülkede “yerleşik düzene biat etmeyen” bir Başbakan’a, “başbakanlara davranılması gerektiği gibi” yaklaşmak ne kadar büyük suçmuş! Oysa Başbakan dediğin nedir ki; pijamayla karşılarsın, kapıya kadar bile geçirmeden, oturduğun yerden uğurlarsın! Gazetede görmeden işe aldığın 20’li yaşlardaki “editöre” hakkında istediğin haberi yazdırırsın!

Sevgili dostlarım, kaç gündür, basının bir bölümündeki “şahsıma yöneltilen” organize saldırıyı gülerek ve aslında bu ülke adına üzülerek izliyorum. Suçumuz, “Başbakan’a kendini ifade etmesi için imkân sağlamak” ve “öteki” gibi davranmamak! Başbakan dediğin nedir ki; birinci derece suçlu! Hele Erdoğan, onlara göre “tam bir öteki”!
Neden mi? Onların düşündüğü gibi düşünmez, onlar gibi yaşamaz, onlar gibi giyinmez; kızı-oğlu ellerinde “içki kadehleri” Reina’da, Çeşme’de sabahlamaz; eşi kumar masalarında yığılıp kalmaz! Hazine bonolarından aldığı faizi yediği anlar “dergilere” kapak olmaz!
O tam bir “ötekidir”, hayat tarzı onlara göre farklıdır ve “cezalandırılması” gerekir! Hatta o kadar ötekidir ki; kızları başını örttüğü için bu ülkede okuyamaz! Suçu bu kadarla da kalmaz. Onların “taptıklarına” tapmaz, biat ettiklerine etmez, “yerleşik düzenin” çarklarına su taşımaz, doğru veya yanlış kendi inandıkları ve kendi yolu vardır. Tekrar ediyorum; doğru veya yanlış önemli değil; kendi “yolu” vardır ve asla “sermayenin tahakkümüne” girmez.

Sevgili dostlar, son yaşananlardan sonra şunu çok net bir kez daha gördüm: Bu ülkede “çıkar odaklarının kol kola girdiği” iğrenç derecede kokuşmuş “kirli” bir tabaka var. Yıllarca bu ülkenin kanını emmişler, bu da yetmemiş “basın” diye karşımıza çıkardıkları “şaklabanlar” ile “istediklerine inanmamızı” sağlamışlar, içeriden ve dışarıdan öyle “kenetlenip, o kadar korkunç” bir “rant mekanizması” kurmuşlar ki; kendi değirmenlerine su taşımayan herkesi “öteki” ilan etmişler…

Ey Türk halkı, yıllarca “hakkın olan her şeyi, sana karaborsa sırasıyla satan”, devletten aldığı kredilerle “kendi burjuva devrimini” yapan, “kanarya sevenler derneğinden” farklı statüsü olmamasına rağmen kurduğu “yapılara” yarattığı gazeteci parçalarını “aklen ve ruhen biat ettirip” senin karşına çıkaran, yılda 50 milyar dolar faizi cebine indiren, “irtica-terör” algılamasıyla “seni tehdit” haline getirtip Türk askerini dahi kendi oyununa alet eden, seni yok sayıp “kanınla, terinle” beslenen bu “kirli düzenin” sonu geldi! Evet, yanlış okumuyorsunuz; bu çırpınışın altında “son perdenin” acısı yatıyor.

Şimdi “tasfiye” zamanı! Bu düzen çökecek, medyadan finans sistemine, sermaye piyasasından basının en küçük noktasına kadar “çöreklenenler” yok olacak ve yok olurken bu halka hesap verecek!

Ey “çöreklenenler” ve onların “borazanları”; sizin için “veda vakti”. Ama bu “veda” ve arkasından gelecek seda, şairin dediğinin aksine hiç ama hiç “hoş” olmayacak.
Efendiler, saldırın, gücünüzün son “damlasına” kadar saldırın, ama şunu da bilin ki; zaman aleyhinize işliyor ve siz tükeniyorsunuz. Güle güle gidin, bizleri de unutmayın.

Son söz: Türk halkı, sokaktaki işsizinden karargâhtaki kurmay subayına kadar “neyin ne olduğunu çok ama çok iyi analiz” etmeli ve algılamalı. Bu ülke “hepimizin” ama “bizler” yıllarca itilip kakıldık, sistem dışına sürüklenerek “her alanda ötekileştirildik”! Dışlanmayı sadece “maddi güç” anlamında almayın; en üst rütbeli asker olursunuz ama “onların” olmadığınız için “hep kötüsünüzdür”, başbakan olursunuz ama “onların” olmadığınız için dışarıda kalırsınız, medya patronu olursunuz “onlarla işbirliği yapmazsanız” saldırıya uğrarsınız. Onlar istemeden “onların kestiği” ormanlara “taşeron” olarak inşaat bile yapamazsınız, hatta işçi bile olamazsınız…

Uzun lafın kısası; uyan güzel halkım uyan! Bu ülke senin, sahip çık! Çık ki; çocuğun da bu “yerleşik sistemin” kölesi olmasın…

http://www.sabah.com.tr/Yazarlar/ardic/2010/08/20/ataturk_rahibesi

Müslüm Gürses açtı ağzını, yumdu gözünü. ‘Arabesk yavşaklığından utanıyorum’ diyen Fazıl Say’a, ‘Türkiye’de yavşak arayacaksak işte karşınızda Fazıl Efendi… ‘ yanıtını verdi

‘Arabesk yavşaklığından utanıyorum’ diyen Fazıl Say’a, arabeskin babası Müslüm Gürses’ten sert yanıt geldi. Kumburgaz’da sahneye çıkan Gürses, ünlü piyanistin sözleriyle ilgili olarak şöyle konuştu: Fazıl Say, hangi ruh haliyle böyle talihsiz bir açıklama yaptı, bilmiyorum… Kendisi sanatçı mı? Onu da bilmiyorum… Ben kendimi bildim bileli arabesk okurum. Çok ayıp etti. Bizim oralarda bitin küçüğüne yavşak denir. Türkiye’de yavşak arayacaksak, işte karşınızda Fazıl Efendi… Fazıl gibiler Batılı ve Amerikan özentisi kişilerdir. Kötü söz de sahibine aittir.
Akşam

Göbeğini kaşıyan adamları severim

DÜN “Ne zaman adam oluruz” sorusuna, “Göbeğini kaşıyandan değil, göbekten bağlı olandan korktuğumuz zaman” diye yazınca epey bir soran oldu, “Bekir Coşkun’la mı atışıyorsunuz?” diye.

Bekir Ağabey’imizle atışmak ne mümkün.

Onun o kıvrak kalemi ve müthiş üslubuyla baş etmek için daha kırk fırın ekmek yemem lazım. Buna da ömrüm yeter mi bilmiyorum.

Sadece “göbeğini kaşıyan adam” noktasında Bekir Coşkun’la farklı düşünüyorum.

Doğrudur, Türkiye’de seçimlerin kaderini göbeğini kaşıyan adamlar belirliyor.

Bu durum sadece bize de özgü değil.

Göbeğini kaşıyan adamdan korkmak, çekinmek ya da onu hor görmek gerekmiyor.

Göbek niye kaşınır bilir misiniz?

Keyfiniz yerinde olduğu için.

Karnı toktur, keyfi yerindedir. Oturur koltuğa, açar televizyonu. İçiyorsa rakısını, içmiyorsa çayını, kahvesini alır eline, arada bir keyifle göbeğini kaşır.

Rahattır. Gelecek kaygısı çok yüksek dozda değildir.

Eğer bir ülkede göbeğini kaşıyanlar çoğunluktaysa o ülkede iktidarlar değişmez.

Çünkü göbek kaşımak, memnuniyet ifadesidir.

Memnun olanlara memnun diye kızamazsınız.

Çünkü çoğunluk için karnın doyması önemlidir. Sizinle ortak kaygıları paylaşmasını bekleyemezsiniz onlardan.

Çünkü bu kaygıyı duymamak sadece bir iktidar döneminin eseri değildir.

O yüzden göbeğini kaşıyan adama da kızmaya hakkımız yoktur.

Göbeğini kaşıyan adam, göbeğini kaşımayı bırakıp kafasını kaşımaya başlarsa o zaman sıkıntı var demektir. Göbeğini kaşıyan adamın artık keyfi kaçmış demektir.

İşte o zaman iktidarlar düşünmeye başlar “Eyvah” diye.

O nedenle göbeğini kaşıyan adamdan korkmayın diyorum.

Bir gün keyfi kaçarsa başka yerini kaşır. Her şey değişir.

Ama göbekten bağlı adam öyle değildir.

O doymak bilmez.

Doymadığı için de emer, emer, emer.

O emdikçe göbeğini kaşıyan adam rahatsız olmaya başlar. Göbeğini kaşıyan adamın karnı doymaz olur.

El göbekten ayrılır, kafayı kaşımaya, düşünmeye başlar.

O yüzden ben göbeğini kaşıyan adamları çok severim.

Onlar bazen bilgili, bazen cahildir.

Ama dürüsttür, saftır, temizdir.

Demokrasiyi ayakta tutan, yaşatan, göbeğini kaşıyan adamlardır, göbekten bağlı olanlar değil.

Göbeğini kaşıyan adam “evet” diyor! Yazı ebatı: Tarih 24/07/2010 10:27:00

Bekir Coşkun’un bu habere canı çok sıkılacak! Göbeğini kaşıyan adam “evet” diyecek!

22 Temmuz Genel Seçimleri´ne damgasını vuran ´Göbeğini kaşıyan Adam´ kendi internet sitesini kurdu ve bundan sonra gelişmelere sesiz kalmayacağını açıkladı…

22 Temmuz seçimlerinin öncesinde halka tepeden bakış ve hakareti yansıtan ´göbeğini kaşıyan adam´ tabiri, yepyeni bir boyut kazanıyor.

Herkesin kendisiyle ilgili yazıp çizdiği göbeğini kaşıyan adam, nihayet suskunluğunu bozuyor. www.gobeginikasiyanadam.com sitesi  yayına girdi.

Site kendisini göbeğini kaşıyan adam olarak niteleyen ve Türkiye´de jakoben, seçkinci elitistlere mizahi üslubuyla yanıt vermek isteyenlerin buluşma adresi olacak.

Siyasi ve sosyal hayatın trajikomik renklerinin yer alacağı belirtilen sitede, göbeğini kaşıyan okuyucu yorumlarına özel bir önem verilecek. En güz okuyucu yorumu günün yorumu köşesinde değerlendirilecek.

Sitede gazetelerde yer alan en güzel makale ve yorumlar ve Türkan abla dert dinliyor köşesi de yerini alacak.

http://www.medyagundem.com/medya/6857-Gbeini-kayan-adam-evet-diyor.html

Bugün bir Başbakan’ın ağlamasına tahammül edemeyen zihniyet, 12 Eylül’de de aynı kafadaydı. Onca işkenceye, idam edilenlere rağmen bu bazıları için neden önemli değildi? Peki bugün önemli mi? İşte cevabı!

Başbakan Erdoğan’ın dünkü grup toplantısında ağlayarak okuduğu 12 Eylül’de idam edilenlerin mektupları bir kez daha o günlerdeki baskıcı rejimini tartışmaya açtı. Toplumsal Hafıza, 12 Eylül darbesi ve sonrasındaki işkenceler, idamlar ve baskıları, yeniden mercek altına alıyor. İşte o günler ve yansımaları…

12 Eylül 1980 darbesinden sonra Türkiye’nin dört bir yanında milyonlarca insan gözaltına alındı, haksız yere işkence gördü. Bunlardan onlarcası suçları net bir şekilde açığa çıkmadan, halkın gözünü korkutmak için apar topar idam edildi. Bu işkenceler, haksızlıklar ve insanlar asılırken o zamanın medyası da sınıfta kaldı. Tıpkı bir kısım medyanın bugün yaptığı gibi onların tamamı darbe şak şakçılığında bulundu, bir rütbe taktı!

Gencecik insanlar idam sehpalarına giderken, yalakalık uğruna ”darağacına titreyerek çıktılar” diyerek, idamlar meşrulaştırıldı. Benzer manşetler tüm medyayı süsledi.

Yaşasın darbe şakşakçılığı!

12 Eylül nasıl bir adi darbe ise sonrasında basında görülen darbe şak şakçılığı da bir o kadar iğrenç, karaktersiz bir durum olarak hafızalara kazınmıştı.

Gencecik, suçu ispatlanmamış  17 yaşındaki delikanlı dahi yaşı büyütülerek asılıyor, ben yaparım olur demeye getiriliyordu. Bu gençler kamuoyunu yola getirmek için birer birer asılıyordu. Bu idamlar o kadar iğrençti ki ilgililer ayıp olmasın, haksızlık olmasın diye bir sağdan bir soldan sehpaya götürüyorlardır.

İki farklı grup ilk defa idamlarla bir araya gelmiş, yakınlaşmıştı. Üzerlerine oynanan oyunları fark etmişlerdi. İşte bu durumda darbenin başından bu yana basın; ne özgürlük, ne de demokrasi adına bir şey yapamıyordu.

Kimliksizleşmiş, omurgasızlaşmış medya, darbe yalakalığıyla idamlara gidenlere insanlık dışı bir yaklaşımla ”darağacına titreyerek çıktılar” diye başlık atabiliyordu. Başbakan, hükümet üyeleri, muhalefetin mahkemeleri için nerdeyse bir zil takıp oynamadıkları kalıyordu.

Asılanlar kimlerdi?

Başbakan Erdoğan’ın dünkü grup toplantısında da ifade edip, gözyaşları ile okuduğu idam edilenlerin mektupları bir kez daha gerçeklerle, geçmişle yüzleşmemizi gerektirdi. Bu idamlar onlarca gencin yitirilmesine, bir ülkenin dinamiklerinin kırılmasına, fikir erozyonuna yol açmıştı.

Türkiye en büyük sıkıntıyı bir Çanakkale’de kaybettiği değerler, ikincisi ise siyasal, politik ve ekonomik anlamda 12 Eylül’de yaşamıştı. Çünkü yozlaşma süreci 12 Eylül’le başlamıştı. Problemlerin temel sebebi de işte bu rejim ve onun ürünü olanlar değil mi?

Bir başbakan’ın ağlamasına bile tahammül edemeyen zihniyet o zamanda bu kafadaydı. Sonuçta onca asılana, işkenceye ve ülkenin ilerlemesinin durdurulmasına rağmen bazıları için bu hiç önemli değildi ve bu önem derecesi yine onlarca yıl geçmesine rağmen hala değişmedi.

‘Evet’, Kurumahmutoğlu’nun öcünü alacak!

Başbakan Erdoğan’ın dün andığı Hüseyin Kurumahmutoğlu namazda katledildi. 12 Eylül’ün genç kayıplarından Hüseyin Kurumahmutoğlu koğuşunda namaz kılarken bir asker tarafından öldürüldü.

1962 Trabzon Of doğumlu olan Hüseyin Kurumahmutoğlu lise mezunuydu. 12 EYlül döneminde cuntacılar tarafından tutuklanan ve Ankara Mamak Cezaevin’de tutulan Mahmutoğlu, 14 Temmuz 1987 günü koğuşunda sabah namazını eda ederken bir askerin arkadan kafasına dipçik vurması suretiyle hayatını kaybetti.

Şimdi herkesin, geçmişte silindir gibi ezilen tüm partilerin, özellikle MHP’nin tabanı soruyor, ”Ben bunları katledenlere karşı nasıl ‘hayır’ derim…”

Cevap; diyemezsin…!

İşte 12 Eylül’de idam edilenler

Adı      Soyadı                         Tarih            Yer

Necdet Adalı (sol görüşlü) 07.Eki.80 Ankara

Mustafa Pehlivanoğlu (sağ görüşlü) 07.Eki.80 Ankara

Serdar Soyergin (sol görüşlü) 25.Eki.80 Adana

Erdal Eren (sol görüşlü) 13.Ara.80 Ankara

Cevdet Karakaş (sağ görüşlü) 04.Haz.81 Elazığ

Veysel Güney (sol görüşlü) 10.Haz.81 Gaziantep

Ahmet Saner (sol görüşlü) 25.Haz.81 İstanbul

Kadir Tandoğan (sol görüşlü) 25.Haz.81 İstanbul

Mustafa Özenç (sol görüşlü) 20.Ağu.81 Adana

İsmet Şahin (sağ görüşlü) 20.Ağu.81 İstanbul

Seyit Konuk (sol görüşlü) 13.Mar.82 İzmir

İbrahim Ethem Coşkun (sol görüşlü) 13.Mar.82 İzmir

Necati Vardar (sol görüşlü) 13.Mar.82 İzmir

Fikri Arıkan (sağ görüşlü) 27.Mar.82 Ankara

Sabri Altay (adli suçlu) 23.Nis.82 Adapazarı

Cengiz Baktemur (sağ görüşlü) 30.Nis.82 Elazığ

Şahabettin Ovalı (adli suçlu) 12.Haz.82 Sinop

Ednan Kavaklı (adli suçlu) 18.Haz.82 Ankara

Ali Bülent Orkan (sağ görüşlü) 13.Ağu.82 Ankara

Veli Acar (adli suçlu) 13.Ağu.82 Isparta

Eşref Özcan (adli suçlu) 19.Ağu.82 Kayseri

Halil Fevzi Uyguntürk (adli suçlu) 29.Ara.82 Afyon

Kazım Ergun (adli suçlu) 29.Ara.82 Akşehir

Muzaffer Öner (adli suçlu) 29.Ara.82 Amasya

Adem Özkan (adli suçlu) 13.Oca.83 Balıkesir

Hüseyin Çaylı (adli suçlu) 13.Oca.83 Afyon

Osman Demiroğlu (adli suçlu) 13.Oca.83 Isparta

Ahmet Mehmet Uluğbay (adli suçlu) 22.Oca.83 Akşehir

Ali Aktaş (siyasi) 23.Oca.83 Adana

Duran Bircan (adli suçlu) 23.Oca.83 Denizli

Levon Ekmekçiyan (Asala) 28.Oca.83 Ankara

Ramazan Yukarıgöz (sol görüşlü) 29.Oca.83 İzmit

Ömer Yazgan (sol görüşlü) 29.Oca.83 İzmit

Erdoğan Yazgan (sol görüşlü) 29.Oca.83 İzmit

Mehmet Kambur (sol görüşlü) 29.Oca.83 İzmit

Ahmet Kerse (adli suçlu) 30.Oca.83 Gaziantep

Rıdvan Karaköse (adli suçlu) 05.Şub.83 Akşehir

Cavit Karaköse (adli suçlu) 05.Şub.83 Akşehir

Süleyman Karaköse (adli suçlu) 05.Şub.83 Akşehir

Fatih Laçinligil (adli suçlu) 24.Şub.83 Keşan

Faik Görünmez (adli suçlu) 24.Şub.83 Kilis

Mustafa Başaran (adli suçlu) 30.Mar.83 Edirne

Hüseyin Üye (adli suçlu) 30.Mar.83 Nazilli

Şener Yiğit (adli suçlu) 20.Nis.83 Isparta

Cafer Aksu Altıntaş (adli suçlu) 20.Nis.83 Ordu

Abdülaziz Kılıç (adli suçlu) 26.May.83 Edirne

Halil Esendağ (sağ görüşlü) 05.Haz.83 İzmir

Selçuk Duracık (sağ görüşlü) 05.Haz.83 İzmir

İlyas Has (sol görüşlü) 06.Eki.84 İzmir

toplumsalhafiza.com

Ülkücüler bu kez Bahçeli’yi kızdıracak!

Göbeğini kaşıyan adam ‘Evet’ diyecektir!

Göbeğini kaşıyan adam ‘Evet’ diyecektir!

Askeri bürokrasiyle tam bir uyum içinde çalışan yargı sistemi, devlet görevlilerinin rolü olduğu kuşkusu olan tüm davaların kapatılmasında, zaman aşımına uğratılmasında, gerçek sorumlularının bulunmasının önlenmesinde tarihi bir rol oynadı.

Bu tespit Uğur Mumcu suikasti soruşturması için de, hala devam etmekte olan Hrant Dink davası için de geçerlidir.

Hrant Dink davasında mevcut iktidar ve Adalet Bakanı’nın sessizliği bu açıdan dikkat çekicidir.

AK Parti bu davaya yokmuş muamelesi yapmaktadır.

Oysa bu cinayet onların iktidarı döneminde işlenmiştir ve tetikçi 3-5 gencin değil de gerçek sorumluların bulunup ortaya çıkarılmasının sorumluluğu asıl onların omuzlarında bulunmaktadır.

Konumuza dönersek, Yargıtay’ın

seçtiği 5 yargıcın dönüp Yargıtay ve Danıştay üyelerine belirlediği, 5 üyenin şeffaflık ve tarafsızlık ilkelerinden uzak bir ortamda çalıştığı bu sistem, devletçi bir yargı anlayışını güçlendirdiği kadar yargıda kirliliği ve yozlaşmayı hızlandıran bir etki yapmıştır.

Gelinen nokta Yargıtay Başkanı’nın önemli bir çete reisinin dosyasını takibe kadar varmıştır.

Sözün bittiği yer burasıdır.

Eğer Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu sadece kendini devletin sahibi sanan kesimlere dava açan hakim ve savcılara dava açan hakim ve savcı

larla uğraşmayacak, mesleğin standartını yükseltecekse, daha demokrat, yansız ve seffaf olmak zorundadır.

Standardı yüksek, yozluk ve yolsuzluk düzeni engellenmiş bir yargı sistemi sokaktaki insanın en önemli sorunudur.

“Avukat tutma, hakim tut” sözü Türkiye’de yargının içinde bulunduğu içler acısı durumun dışa vurumudur aslında.

Böyle bir sözün varlığı bile “hayırcılar”ın nasıl bir açmazla karşı karşıya olduğunu göstermektedir.

Mevcut sistem saygınlığı ol

mayan bir yargı sistemi doğurmuştur.

Göbeğini kaşıyan adam için önemli olan adalet arayışında zengin ve güçlüyle eşit koşullara sahip olmasıdır.

Bugün bu durumun olduğunu söyleyemeyiz.

Göbeğini kaşıyan adamlar, bugüne kadar sandık başındaki tercihleriyle bidon kafalı olmadığını gösterdi.

Her türlü manipülasyona rağmen kendi yaşam standardını yükseltmeyi hedefleyen siyasi hareketleri tespit edip destekledi.

Bu, 1950’lerde Adnan Menderes, 60’larda Süleyman Demirel, 80’lerde Turgut Özal, 2000’lerde Tayyip Erdoğan’ın şahsında temsil edilen serbest rekabetçi, düşünce ve vicdan özgürlüğünü savunan partiler oldu.

Bugün gelinen noktada aynı insanlar yine tarihi bir karar noktasında.

12 Eylül rejiminin baskıyla dayattığı, denetimci anayasaya mı evet diyecekler, yoksa değişime mi?

Bugüne kadar yaşadığımız siyasi tecrübeler, “Evet”in ağır basması gerektiğini gösteriyor.

Darbe öncesi yaşanan gerilimler, siyasilere öfke henüz çok tazeyken yapılan bir referandumda, kılpayı farkla da olsa siyasi yasakların kalkmasına “evet” demiş olan bir halk, daha fazla hak ve özgürlük içeren bu anayasa değişikliğine de evet diyecektir.

Göbeğini kaşıyan adam Evet diyecektir