Aşure Günü
İslam aleminin üzüntü ile hatırladığı Kerbela faciası’nın yıldönümündeyiz. Zira o gün yeryüzünün yüzünü karartan bir zulüm işlendi. Cennet gençlerinin efendisi Hz. Hüseyin ve 72 yakını hunharca şehit edildi. Bu olay Müslümanların hafızasına adeta silinmez bir biçimde kazındı. İslam ümmetinin kollektif hafızası Sünnî’siyle Şiî’siyle, Bekrî’siyle (kökeni Hz. Ebubekir’e dayanan tarikatların mensupları), Alevi’siyle (kökeni Hz. Ali’ye dayanan tarikat ve meşreplerin mensupları) bu olayı unutmadı ve unutturmadı.

Ayrıca bugünü Müslümanlar aşure günü olarak da anmakta ve bir çok çeşit yiyeceğin içerisine girdiği aşure tatlısını birbirlerine ikram etmekteler. Âşûrâ, Arapça ‘aşera (on) veya âşir’den (onuncu) gelen, kameri ayların ilki olan Muharrem ayının 10. gününe verilen isimdir. Aşure günü için Hz. Nuh’un tufandan karaya çıkması, Hz. Yusuf’un kuyudan kurtulması, Hz. İbrahim’in ateşte yanmaması, Hz. Musa’nın Kızıldeniz’i geçmesi gibi daha bir çok olaydan bahsedilse de bu olayların bugüne tevafuk ettiğini kanıtlayan sağlam deliller bulunmamaktadır.

Kerbela faciası
Gelelim bugün meydana gelen, Müslümanları derinden üzen diğer bir hadisenin oluşumuna. Aşure gününün manevi berraklığı üzerinde Kerbela karanlığının kesafeti de görülmektedir. Sevgili Peygamberimizin torunlarından Hz. Hasan (ra) ile sahabeden Muâviye (ra) halifelik konusunda anlaşınca Hz. Hüseyin bunu içine sindiremedi ve ağabeyi ile birlikte Medine’ye döndü. Kendini ibadete verdi. Zühd ve takvâ üzere yaşamaya gayret etti. Muâviye döneminde fitne çıkarmak isteyen kimselere de firsat vermedi. Emevî halifesi Muaviye, kendisinden sonra Hz. Hasan (ra)’ı hilafete tayin edeceğine söz vermişti. Fakat bazı valiler ve Muaviye’nin yakınları, muhtemelen kendi ikballerini düşündükleri için, oğlu Yezid’in veliahtlığa daha layık olduğunu söylediler.[1]

Özellikle Muğire b. Şu’be’nin kulis faaliyetleri sonucu Muaviye’nin aklı iyice karıştı. Basra ve Kûfe halkları valilerin baskıları sonucu kerhende olsa Yezid’den taraf gözüktüler. Bunun üzerine hicri 56 senesinde Muaviye açıkça, oğlu Yezid’e biat çağrısında bulundu. Muaviye ölünce Yezid, Hicret’in 60.yılında halife olarak ilan edildi.[2]

Yezid’e biat çağrısına çoğunluk kerhen evet demişti. Ahlaki olarak nefsine düşkünlüğü ile bilinen Yezid’e Hz. Ebu Bekir’in oğlu Abdurrahman, Hz. Ömer’in oğlu Abdullah ve Hz. Ali’nin oğlu Hüseyin ile Abdullah b. Zübeyir ve İbn-i Abbas biat etmediler. [3]

Hz. Hüseyin Yezid’e biât etmeyerek Medine’de kaldı. Fakat Yezid, Hz. Hüseyin’in red cevabını diğerleri ile bir tutmadı. Çünkü Hz. Hüseyin’in güzel ahlakı, adaletli davranışı, zulme karşı oluşu, babadan oğula geçen değil gönül hoşluğu ve biatle başa gelen bir başkan yönetimindeki İslamî hükümeti savunması, Peygamber (sav)’in soyundan gelişi ile diğerlerinden çok farklı bir konumdaydı.

Yezid’e biat edildiği haberi Kûfe’de duyulunca, Şiiler, ileri gelenlerinden Süleyman b. Surad’ın evinde toplanarak durumu değerlendirdiler. Buradaki toplantıda Hz. Hüseyin’e, kendisine biat etmek için davet mahiyetinde mektup yazdılar. Bu mektubu 150 civarında kişi imzaladı. Bu mektubu alan Hz. Hüseyin, Müslim b. Akîl’i Kûfe’ye gönderdi. Müslim Kûfe’ye varınca insanlar ona gidip gelmeye başladılar.[4] İlk başta 12 bin, daha sonra da 18 bine yükselen biatçı kitlesini gören Müslim, Hz. Hüseyin’e durumun elverişli olduğunu haber verdi. Medine’den Mekke’ye geçmiş bulunan Hz. Hüseyin haberi alınca Mekke’den yola çıktı. Bunu haber alan Yezid, bu olaylar karşısında pasif kaldığını düşündüğü Kûfe valisi Numan b. Beşir’i görevinden aldı ve yerine Basra valisi olan Ubeydullah b. Ziyad’ı atadı. Ziyad, Müslim ile mücadaleye girdi ve cemaat liderlerini yanına çekerek Müslim’i etkisiz hale getirdi. Olaylardan korkan Kûfeliler biatlarını geri çektiler. Müslim yakalanarak şehid edildi. Bu olaylardan habersiz olan Hz. Hüseyin tüm uyarılara rağmen ailesi ve adamları ile Kûfe’ye doğru yol almaya devam etti.

Hz. Hüseyin (ra) rüyasında Rasûlullah (sav)’i gördüğünü ve başladığı işi tamamlamakla emrolunduğunu söyledi. Bunun için amcazâdesi Abdullah b. Cafer’in gitmemesine dair yazdığı mektubuna da cevap vermedi. Yolda Kûfelilerin biatlarından caydığını ve Müslim b. Akîl’in öldürüldüğünü duyunca bir ara geri dönmeyi düşündü. Fakat kader O’nu tekrar o tarafa yönlendirdi. Kendisiyle beraber gelenlere: “isteyenlerin ayrılabileceğini,” söyledi. Yanında sadece aile fertleri kaldı. Yaklaşık 72 kişiyle birlikte Kerbelâ’ya vardı. Kûfe valisi Ubeydullah b. Ziyad, Rey valisi Ömer b. Sa’d’a bir mektup göndererek Hüseyin’in doğrudan kendisine teslim olmasını istedi. Yoksa onunla savaşmasını emretti. Her iki taraf da maalesef anlaşamadı ve savaş hazırlığına başladı.[5]Hz. Hüseyin ve yanındakiler çembere alınarak nehirden su içmelerine bile izin verilmedi.

Hz. Hüseyin (ra) gerekli savaş hazırlıklarını yaptıktan sonra atına bindi ve önünde mushaf olduğu halde Ömer’in ordusuna yaklaştı. Böylece savaş başlamış oldu. Birbirine denk olmayan bu kuvvetler arasında tam bir dram yaşandı. Hz. Hüseyin (ra)’in yirmi üç süvari, kırk piyadeden oluşan askerleri kısa sürede azaldı. Hepsi sehid oldu. Hz. Hüseyin (ra) yalnız kaldı. Bu yalnızlıktan yararlanan Sinan b. Enes en-Nehâî bir harbe attı ve Hüseyin efendimizi yere düşürdü. Kendisi de atından yere atlayarak indi ve Hüseyin efendimizin başını keserek şehid eyledi. Hz. Hüseyin 10 Muharrem 61. hicri 10 Ekim 680 m. senesinde 57 yaşlarında iken ruhunu teslim etti. Vücudunda 33 mızrak yarası ve 33 kılıç darbesi olduğu rivayet edilmektedir. Hz. Hüseyin efendimizin soyu Ali Zeynelabidin vasıtasıyla devam etmiştir. Hüseyin efendimizin neslinden gelenler “Seyyid” ünvanı ile anılmıştır.

Kerbela bize ne öğretiyor?
Bu olaylardan elbette çıkarılacak dersler vardır. Hz. Hüseyin “akide” için, Yezid “kabile” için savaşmıştı. Rasulullah’ın kendisine “Anam babam sana feda olsun” dediği iki kişiden biri olan Saad b. Ebi Vakkas’ın oğlu ve Yezid’in Hz. Hüseyin’in üzerine saldığı ordunun komutanı Ömer b. Saad “ganimet” için savaştı. Bu ganimetçi adam, öldürmeye geldiği Hüseyin namaza durunca ona cemaat olarak uymakta bir beis görmüyordu. Hz. Hüseyin’e de utanmadan şöyle diyordu: “Ey Hüseyin, kalbimiz seninle ama kılıçlarımız Yezid’le”. Şöyle etrafımıza bir bakalım:

Kalbi Hüseyin ile olduğu halde kılıcı Yezid’le olan ne kadar bedbah göreceğiz. Maalesef bugün İslam ümmeti de çeşitli mezheplere ve meşreplere ayrılmış durumdadır. Mezhep ve meşreplerden geçtik, cemaatler arası bile çekişmeler -azalmasına rağmen- devam etmektedir.

Evet, aynı Allah’a, aynı Peygamber’e ve aynı kitaba inanıyoruz ve kalplerimiz gerçekten de birbirimizle mi? Hz. Hüseyin gibi bir hak dururken, çoğu zaman, çok kısır menfaatler uğruna Yezid gibi batılları desteklemiyor muyuz?

[1]İbn-i Kesir, el-Bidâye ve’n Nihâye, c.8, s.8.

[2]2 İbnü’l-Esir, el-Kâmil fi’t-Tarih, c.3, s.226

[3]Ibnü’l Cezvî-Ebu Nuaym el-İsfahânî, Sahabeden Günümüze Allah Dostları, c.2, Şule Yayınları, 2003, s.108-109

[4]Heyet, Doğuştan Günümüze Büyük İslam Tarihi, c.2, Çağ Yay. s.323.

[5]Eriş, Mustafa, Altınoluk Dergisi, Hz. Hüseyin, Nisan 2001, Ssyı: 182, s.34

Hafız Cemaluddin Zerendi, Hilâl ibn-i Hübab’dan şöyle rivayet ediyor:

Bir gun Hz.peygamberimiz evdeyken torunlari (Hz.alinin ve kizi Hz.fatimanin Hasan ve Huseyin) onu rahat birakmazlar ve onunla oynamak isterler fakat Hz.peygamberimiz Hz.fatmaya “nicin bunlari baska bir seyle mesgul etmiyorsun”der ve Hz.fatma Hasani ve Huseyini alir ve iceri goturu fakat cocuklar yine durmaz anneelerini kandirip tekrar Resulullahin yanina gelirler.Resulullah onlari dizlerine oturtur.O sirada Cebrâil arzetti:”Ey Allah’ın Resulü, yavrularınızı çok sevdiğinizi görüyorum.” Peygamber Cebrâil’e “Elbetteki çok severim, onlar yaşantımın iki güzel (fesleğen) gülleridir.” diye cevap verdi. Cebrâil Hüseyin’e işaret ederek şöyle dedi: “Bil ki ümmetin bu oğlunu öldürecektir.” Daha sonra kanatlarıyla uçarak elinde biraz toprakla geri döndü ve Resulullah’a “Yavrun bu toprağın üzerinde öldürülecektir.” dedi. Hz. Muhammed (s) toprağın adını sorduğunda Cebrâil adının “Kerbela” olduğunu söyledi.”Ve bu sirada Hz.peygamberimiz`e Cebrail sunu soyledi.”Hasan ve Hüseyin cennet halkı çocuklarının seyyidleridir ve sünnet ehlinin gözbebekleridir, sürurlarıdır”der.

Resulullah’ın (s) uyuduğu bir sırada, Hüseyin içeriye girdi ve Resul-i Ekrem’e (s) doğru yürümek istedi. Ben onu Resulullah’tan (s) uzaklaştırıp, işimin başına döndüm. Hüseyin tekrar iki alem serverinin yanına yaklaşınca, Hz. Muhammed (s) ağlar bir şekilde uyandı. Ben “Niçin ağlıyorsunuz, bir şey mi oldu?” diye sorduğumda, “Cebrâil bana Hüseyin’in şehid düşeceği yerin toprağını gösterdi. Allah’ın gazabı onun kanını dökenlere çok şiddetlidir.” diye buyurdu. Daha sonra Resulullah (s) elini açtığında (ince kum) toprağı gördüm. Resulullah (s) bana hitaben buyurdu ki: “Ey Ayşe, canım elinde olan Allah’a andolsun ki, bu olay beni çok üzüyor. Benden sonra Hüseyin’i ümmetimden kim öldürecek?”

Ve birgun Hz.Hüseyin hac vazivesini gormek icin kabeye gider ve o sirada yaninda 600 kadarda yandasi vardir.Sam´a geri donun size ihtiyac var diye Muaviye bin Ebi Süfyan´nin(Hz.Aliye biat ediyorum diyenlerden) oglu Yezid haber yollar.Ve Hz.huseyin(3.ci Imam) hemen oradan harekete gecer ve yanindaki 600 kiside onunla beraber gelir.Tabiki yol uzun ve her gece yarisi yanindakilere ogut verir.(Kerbelada kistirilacagini biliyordu.cunku cebrail Alihisselamên dediklerini oda duymustu.)

“Benimle gelmeyin sizleri azad(affetmek) ediyorum.Benimle gelmeyin.Isterseniz donebilirsiniz” der.Ve bu ogutler ve nasihatlar KERBELA` ya kadar devam eder.KERBELA´ya geldiklerinde Hz.Huseyin arkasina dondugunde arkaasinda sadece kendi soyundan gelen (akrabalari)70 kadar insan kalmistir.

Yezidên gorevlendirdigi o zamanlarin en yuksek rutbelisi olan Hür gorevlendirilmistir.Hz.Hüseyin ve soyundan gelenleri rehin alirlar ve onlara Sam´dan haber gelinceye kadar ne su ne yemek vermemistir.

Fakat ne hikmetse Hz.Hüseyin nezaman namaza durda onun soyundan gelenlerle beraber Hz.hüseyinin arkasinda saf tutuyordur.Bir gun Hz.hüseyin Hür`e sordu.

Hz.hüseyin: Sen benim kim oldugumu biliyormusun?
Hür: Evet biliyorum.cennet halkı çocuklarının seyyidleri ve sünnet ehlinin gözbebekleri, sürurlarısiniz der
Hz.hüseyin: Peki bunlari biliyorsunda beni ve soyumu neden bu isgenceyi yapiyorsunuz.Benim kanim size bela getirir der.
Hür: Bana yezid oyle bir Sey soylediki su an ben hem ahiret sorgusu hemde dunya sorgusundayim
Hz.hüseyin: Sana ne bahseytti Yezid
Hür: Bana Sam valiligini vericek ama kabul edersemde Cehenlemlik olacagim der.
Hz.Hüseyin bunun uzerine susar ve hic birsey soylemez.Ve Sam`dan o kara haber gelir:”Hz.hüseyin ve soydaslarini oldurun”

Yezidin tum korkusu Hz.Hüseyinin onu o yerinden yetme korkusudur.Ve Hür Hz.hüseyinin saffina gecer.Haber Yezide cabuk ulasir ve Yezid hemen korkar.Eger kendi en yuksek komutanimin bunu yaptigini duyarlarsa halk akillanir der ve hemen o an savas emri veriri ve butun askerlerini KERBELA`ya yollar.Hür daha yeni Hz.Hüseyine biat etmistir ve Hz.Hüseyin Hür`e seni azat ettim der.Daha ilk namazini kilmadan Yezidin askerleri gelir.Ve KERBELA da ilk olende Hürdür .cunku tek basina ordunun icine dalmisitr hemen.Herkez birer birer olur ve en son Hz.Hüseyin kalir.

Ve o kotu Olay:
Hz Hüseyin`ide katlederler ve ilk kilic darbesinden sonra gokyuzunde kan yagmaya baslar taslar kan aglamaya baslar ve Hz.Hüseyin`e yakin olan agacta aglar toprak ve heryer kandir.Kimin oldurdugu ise bilinmiyor.

Ve Hz.Muhammed (s.a.v)efendimize Cebrailin verdigi topragi Hz.Resulllahin zevcesi hala saklmaktadir. Ve Hz.Ayse topragin kan oldugunu gorur “Oglumuz sehit oldu ” der.

Ve aşığıda gordugunuz bur resimdeki agacta o gunden beri hala kan aglamaktadir.Cunku Hz.hüseyine en yakin agac buyudu.

‘Aşura Günü, birlik ve beraberlik simgesi olmalı’

‘Aşura Günü, birlik ve beraberlik simgesi olmalı’

Kars’ta yaşayan Caferi vatandaşların dini lideri Ehlibeyt Işıklı Cami hocası Seyyid Ahmet Erdem, bu yılki Aşura gününün çok önemli olduğunu, birlik ve beraberlik simgesi olması gerektiğini söyledi.
Erdem, İslam Peygamberi’nin (SAV) Asr-ı Saadet’te kafirlerle birçok kez savaşarak Arap yarımadasını İslam bayrağı altında birleştirmeyi başardığını ifade ederek, “Fakat yine de tüm kafirler yok olmadı. Münafıklar toplumda varlıklarını sürdürdüler. Allah Resulü’nün (SAV) vefatından sonra da yeniden faaliyete geçtiler.” dedi. İmam Hüseyin (AS)’in Emevi hükümdarı Yezid’e biat etmeyi reddettiğini vurgulayan Erdem, İslam’ın küfürle biat etmesinin mümkün olmadığını dile getirdi. Erdem, şöyle konuştu: “İmam Hüseyin (AS) kendini İslam yolunda feda etmeye hazırdı ve bu yolda hiçbir şeyden korkmadı. Yezid cahiliye dönemini ihya etmek istedi. Fakat imam Hüseyin (AS) onların rezilliklerini ve İslam düşmanlıklarını ifşa etti ve İslam bayrağını yeniden göndere çekti. İmam Hüseyin (AS), Kerbela kıyamı olmasaydı, İslam diye bir şey kalmayacaktı. Eğer biz Aşura’yı unutursak, Biad’cılar, hurafeciler ve dolayısıyla İslam düşmanları bayram yapar. Bu yüzden bu yıl Aşura’ya çok önem vermeliyiz. Aşura vahdet, birlik ve beraberlik ilkelerine bağlılık simgesi olmalı.” (CİHAN) Kaynak

sd

MUHARREM AYI

Hüseyin attan düştü,

Sahrayı Kerbelaya!

Cibril var git haber ver,

Sultanı Enbiyaya

Değerli canlar;

Hepinizin bildiği gibi Muharrem Ayı yas ve matem ayıdır. Bu ayda Peygamberimiz Hazreti Muhammed (s.a.a.)’in oğlum dediği, İmam Hüseyin(a.s) ki_canlarımız O’na O‘nun yoluna feda olsun_ve Ehli Beytin gülleri Kerbela Sahrasına düşürülmüştür. Onların acısı Ehli Beyt dostlarının ve müminlerin kalplerinden hiçbir zaman çıkmamıştır ve ta kıyamete kadar da çıkmayacaktır.

BU AYDA ÜZERİMİZE DÜŞEN VAZİFELER ŞUNLARDIR:

Ehli Beytin acısını hissetmek ve onların dertleriyle hemdert olmak için yaslı ve matemli olmak, gülmemek ,bu yas günlerinde oruç tutmak aile fertlerinin birbirlerine başsağlığı vermesi; özellikle İmam Hüseyin (a.s.) şehid edildiği 10.gün için İmamlarımızdan nakledilmiştir.

Bu günlerde ağlamak ,ağlayamıyorsa bile kendini ağlayanlara benzetmek , yas elbiseleri giymek EHLİ Beytin sünnetidir.

Tün bunlardan en önemlisi ise şudur ki:

İmam Hüseyin (a.s.) ne için şehit oldu ,ne için kıyam etti ,neden Yezide biat etmedi ve neden şehadet yolunu seçti?

Deli gönül çok açılıp salınma

Ehli Beyt yastadır gama baksana!

Nefsine uyup da kahkaha gülme!

Ehli Beyt yastadır gama baksana

Ümmü Gülsüm, Zeynep çeker teessüf,

Kerbela çölleri İmama nasip

Sırrıya ağlıyor ne murat deyi

Ali Ekber’in Leylasına baksana

Ümmü Gülsüm Zeynep hep yasta nalen

Alemdar Abbasın kolları kalem

Taktir ezelinde böyleydi inan,

FIRAT SUYU KAN AKIYOR BAKSANA

KISACA ,KERBELA OLAYININ SEBEPLERİ VE SONUÇLARI

Muaviyenin –Allah ona ve oğluna lanet etsin_ ölümünden sonra oğlu Yezit onun yerine oturdu. Ve babasının vasiyeti gereği İmamdan biat istedi. Bu vasiyette muaviye diyordu ki: Eğer Hüseyin sana biat etmezse onun başını bedeninden ayır.

İmam Hüseyin (a.s.) in yezide biat etmesi zaten olacak şey değildi. İmam Hüseyin (a.s.) bu fikre şiddetle karşı çıktı ve şehit oluncaya kadar da bu hak yolda ayak diredi ve en üstün makama “Şehadet Makamına” ulaştı.

İMAM HÜSEYİN (A.S.) İN SÖZLERİNDEN:

“Ey insanlar Resulullah (s.a.a.) buyurmuştur ki: “Her kim Allah’ın haramını helal bilen, ahdini bozan, Resulünün sünnetine muhalif olan, kulları arasında günah ve haksızlık yapan zalim bir yönetici görür, ameli ve sözüyle ona karşı muhalefet etmezse Allahu T eala böyle bir insanı o zalimi sokacağı yere (cehenneme) sokar.

İşte şu anda olayları görüyorsunuz. Gerçekten dünyanın durumları değişmiş kötülükleri aşikar olmuş, iyilikler ve faziletleri yüz çevirmiş ve ortadan kalkmıştır. Onlardan ancak kabın dibinde kalan su damlacıkları kadar pek az bir şey kalmıştır. Halk zillet ve utanç dolu bir hayat sürdürmektedirler. Hak üzere amel edilmediğini ve batıldan da kaçınılmadığını görmüyor musunuz? İşte böyle bir durumda mümin insanın dünyadan yüz çevirip Allah’a kavuşmayı arzu etmesi gerekir.

Şüphesiz ben böyle bir durumda ölümü saadet , zalimlerle birlikte yaşamayı ise alçaklık ve zillet görüyorum.

AŞURA GÜNÜNDEKİ HUTBESİ (Düşman Ordusuna Söylediği Sözler)

Dünyayı yaratıp fani, geçici ev kılan Allaha hamd ve senalar olsun.Öyle bir dünya ki ehlini bir halden başka bir hale çevirip duruyor.Gerçek aldanmış kimse, dünyanın hilelerine aldanan kimsedir.O halde bu dünya sakın sizi aldatmasın.Biliniz ki dünya kendisine itimat edenlerin ümidini keser, tamah edenlerin tamahını boşa çıkarır.

Bugün sizlerin Allahın gazaplandığı bir iş üzere toplandığınızı görmekteyim.Allah kerim yüzünü sizden çevirdi,azabını size indirdi ve sizi rahmetinden uzaklaştırdı.Rabbimiz ne güzel rabdir ve sizler ne kötü kullarsınız. Allah’a dilinizle itaat sözü verdiniz; Peygamberine iman ettiniz. Sonrada Peygamberinizin çocuklarının ve zürriyetinin üzerine yürüdünüz ve onları öldürmek istemektesiniz. Hiç şüphesiz şeytan size galip gelmiş ve Allah’ın zikrini size unutturmuştur. Allah siz ve irade ettiğinizi yok etsin. “Biz Allah’ınız, yine de O’na döneceğiz.” (Bakara-156) Bu kavim “inandıktan sonra kafir oldu.” (Al-i İmran-86) “Artık uzaklık zulm eden topluluğa.”(Mu’minin-41)

alintidir.

Allah’in selami imam hüseyin’e olsun

26 aralik cumartesi günü muharrem ayinin onuncu günü yani aşura günüdür. Bundan 1370 yil önce hz. Imam ali’nin ve hz. Fatima-i zehra’nin biricik oğullari 12 imamlarin üçüncüsü olan imam hüseyin’in kerbela çölünde 72 yaraniyla beraber şehit oluşunun yil dönümüdür. Bu yürekler yakan aci olaydan dolayi tüm alevilere hüseyin âşiklarina tesliyet arzederim.

Hz. Imam hüseyin (a.s.) şöyle buyurmaktadir:

“ben insanlarin gözyaşlari dökmeleri için öldürüldüm. Beni andiği zaman gözlerinden yaş akmayan hiçbir mümin yoktur.”

hz. Imam ali (a.s.) imam hüseyin’e bakarak şöyle buyurmuştur: “ ey müminlerin gözyaşi”

imam cafer-i sadik (a.s.) şöyle buyurmaktadir:

“imam hüseyin şehit olduğu zaman, gökler, yeryüzü ve onlarin arasinda olanlar, cennet, cehennem ve görünen veya gçrünmeyen allah’in yaratmiş olduğu bütün yaratiklar ona ağlamiştir.”

allah imam hüseyin için tuttuğunuz yaslari ve döktüğünüz göz yaşlarini kabul etsin. Bizleri 12 imamlarin yolundan ayirmasin ve onlarin muhabbetlerini günden güne kalplerimizde artirsin.

alintidir.